De wijnladder van de Languedoc: step-up

item3

Ooit met recht verguisd als de ‘wijnbuik’ van Frankrijk. Een zee van ronduit ‘pissende’ wijnstokken, banale bulkwijn, druivensap met een alcoholisch hupje. De Languedoc, daar moest je kopen als je goedkope wijn zocht, zonder bezieling, laf qua smaak, met een geurwaaier die nog geen neushaar deed trillen.

 

Ongeregelde experimentjes

Totdat er enkele decennia terug een kleine wijnrevolutie plaatsvond in de Languedoc. Met de opkomst van nieuwe en goedkope wijnlanden als Chili, Zuid-Afrika en Australië kon de onderkant van de wijnmarkt steeds minder bediend worden vanuit de Midi. De concurrentie werd moordend. En op dat moment stapten wijnkunstenaars en druivenjongleurs in de markt en kochten inmiddels verwaarloosde domeintjes op in het Franse zuiden. Om daar via doordachte experimenten met druivenrassen en lage opbrengsten sublieme wijntjes te flessen. Die echter niet de appellationstatus kregen. Deze wijnprofessoren lapten namelijk de vereiste regels voor zo’n keurmerk aan hun laars.

 

Zoethout, specerijen en zwarte bessen in nieuwe cru

Toch is ook het toekennen van nieuwe appellations niet meer vreemd in een wijnbouwregio die toch vooral geëtiketteerd wordt als Vin de Pays d’Oc. De nieuwste aop-telg is in 2014 geridderd: de Terrasses du Larzac, westelijk van Montpellier. Nogal wat wijngaarden liggen hier op hoogte, dus koele nachten, brandbare dagen... vaak komt daar goede wijn van. Niet log maar elegant, niet licht maar met gespierde, goed gemasseerde tannines. Haut-Medoc enigszins, maar dan wel voor minder dan de helft van de prijs.

Helpt dat, zo’n toekenning van een appellation contrôlée-waardering? Eén manier om daarachter te komen: op naar de betere wijnboer, voor een aop Côteaux de Languedoc én een aop Terrasses du Larzac. Dat wordt dan smaakvol vergelijken.

Gjelt de Graaf